Udział prezydenta Korei Południowej Lee Jae Myunga w tegorocznym szczycie NATO i jego zaangażowanie w rozszerzanie współpracy w zakresie przemysłu obronnego z sojuszem spotkały się z powszechnym uznaniem w kraju. Zwolennicy postrzegają wizytę jako okazję do wzmocnienia koreańskiego przemysłu obronnego i pogłębienia strategicznej współpracy z partnerami o podobnych poglądach. Wizyta spotkała się także z krytyką. Niektórzy analitycy twierdzą, że zacieśnienie więzi z NATO wciągnie Koreę Południową dalej w orbitę strategiczną sojuszu, zaszkodzi stosunkom z Chinami i Rosją i ostatecznie podważy wysiłki na rzecz rozwiązania problemów na Półwyspie Koreańskim. Inni ostrzegają, że rosnący eksport broni może zszarganić wizerunek Korei Południowej jako pokojowego narodu.
Obawy te zasługują na dokładne rozważenie. Każda większa zmiana we współpracy obronnej nieuchronnie pociąga za sobą konsekwencje dyplomatyczne i odpowiedzialny rząd powinien traktować je poważnie. Jednak wiele krytyki opiera się na przestarzałym rozumieniu polityki międzynarodowej. Mają tendencję do patrzenia na dzisiejszy świat przez pryzmat zimnej wojny, zakładając, że współpraca w jednym obszarze nieuchronnie determinuje wszystkie pozostałe aspekty polityki zagranicznej kraju. Jednakże środowisko międzynarodowe stało się znacznie bardziej złożone.
Pierwszym błędnym przekonaniem jest tendencja do mylenia współpracy z sojuszem. Członkostwo w NATO i współpraca w zakresie przemysłu obronnego różnią się zasadniczo. Korea Południowa nie przystąpi do NATO. Współpraca w zakresie badań, technologii, zamówień publicznych lub produkcji przemysłowej w dziedzinie obronności nie poddaje Korei Południowej władzy politycznej ani dowództwu strategicznemu NATO. Współczesna dyplomacja pełna jest nakładających się partnerstw w różnych sektorach. Kraje współpracują w handlu i technologii, nie stając się sojusznikami politycznymi. Podobnie należy rozumieć współpracę przemysłu obronnego. Traktowanie każdego partnerstwa w dziedzinie bezpieczeństwa jako równoznacznego z przystąpieniem do bloku wojskowego nadmiernie upraszcza współczesne stosunki międzynarodowe.
Drugie błędne przekonanie jest takie, że ściślejsza współpraca z NATO zasadniczo zmieni stosunki Korei Południowej z Chinami i Rosją. Pekin i Moskwa mogą nie powitać z radością rozszerzonej współpracy w ramach NATO, a Korea Południowa nie powinna ignorować ani lekceważyć ich obaw. Jednak przesadą jest twierdzenie, że taka współpraca nagle przekształci Koreę Południową we wroga. Korea Południowa utrzymuje sojusz wojskowy ze Stanami Zjednoczonymi od ponad siedmiu dekad. Jego strategiczne ukierunkowanie jest od dawna dobrze rozumiane zarówno przez Chiny, jak i Rosję. Rozszerzanie współpracy z przemysłem obronnym NATO nie tworzy zupełnie nowej rzeczywistości geopolitycznej.
Nawet w warunkach rosnącej konkurencji kraje w dalszym ciągu współpracują w zakresie handlu, zmiany klimatu, bezpieczeństwa energetycznego, łańcuchów dostaw i zdrowia na świecie. Niedawne wysiłki Waszyngtonu i Pekinu na rzecz stabilizacji stosunków pokazują, że strategiczna rywalizacja nie eliminuje automatycznie zaangażowania dyplomatycznego. Choć Chiny i Rosja wzmocniły swoje strategiczne partnerstwo, pozostaje ono dalekie od formalnego sojuszu wojskowego porównywalnego z NATO. Dzisiejszy system międzynarodowy jest zbyt wzajemnie powiązany, aby można go było zrozumieć wyłącznie poprzez politykę blokową w stylu zimnej wojny. Żadna pojedyncza relacja dwustronna nie jest w stanie zdefiniować całego porządku globalnego. Dzisiejszą politykę międzynarodową definiuje konkurencja i współpraca istniejące jednocześnie, a nie ciągła konfrontacja.
To wskazuje na szerszą lekcję. Dzisiejsza dyplomacja wymaga wielowarstwowego światopoglądu. Wielowarstwowy światopogląd uznaje, że kraje jednocześnie współpracują i konkurują w różnych obszarach polityki, nie pozwalając, aby jedna relacja dyktowała wszystkie inne. Podczas zimnej wojny stosunki kraju z jednym głównym mocarstwem często definiowały całą jego politykę zagraniczną. To już nie jest prawdą. W XXI wieku kraje utrzymują jednocześnie różne partnerstwa w różnych obszarach polityki. Korea Południowa może wzmocnić sojusz ze Stanami Zjednoczonymi, rozszerzyć współpracę obronną z NATO, pogłębić więzi gospodarcze z Chinami, utrzymać dialog z Rosją, wzmocnić współpracę z ASEAN i współpracować z mocarstwami średnimi w zakresie globalnego zarządzania. Polityka zagraniczna powinna zatem odzwierciedlać złożoność systemu międzynarodowego, a nie binarną logikę przeszłości.
Ta sama perspektywa dotyczy obaw związanych z rosnącym eksportem obronności Korei Południowej. Niektórzy krytycy twierdzą, że zostanie głównym eksporterem broni przyczynia się do międzynarodowego wyścigu zbrojeń. Takie obawy są zrozumiałe, szczególnie w czasie, gdy wiele regionów stoi w obliczu rosnącego napięcia militarnego. Jednak ignorowanie uzasadnionych potrzeb bezpieczeństwa nie jest realistyczną drogą do pokoju. Celem odstraszania jest właśnie zapobieganie konfliktowi poprzez zmniejszenie pokusy agresji. Odstraszanie nie polega na prowadzeniu wojny, ale na jej zapobieganiu. Przemysł obronny Korei Południowej stał się konkurencyjny na arenie międzynarodowej, ponieważ zapewnia niezawodne systemy wysokiej jakości krajom pragnącym wzmocnić swoje bezpieczeństwo. Zapewnienie zdolności obronnych odpowiedzialnym partnerom nie powinno być automatycznie utożsamiane z promowaniem wojny.
Niemniej jednak Korea Południowa powinna nadal pamiętać o swoim międzynarodowym wizerunku. Zwiększanie eksportu produktów obronnych nie powinno odbywać się kosztem jej reputacji jako kraju zaangażowanego w pokój. Wyzwaniu temu nie można sprostać po prostu poprzez ograniczenie eksportu broni. Zamiast tego wymaga skuteczniejszej dyplomacji publicznej.
Opublikowano w Dawn, 20 lipca 2026 r